Onderaan deze blog betuig ik mijn volle steun aan CO2-neutraal reizen, Artikel 27 en Berenhuis, Dorpsraad (Heusden-Zolder)

zaterdag 8 april 2017

Verder Texas in van Milam tot Center, 71km, wind vanachter met heel wat mooie en bizarre belevenissen

In mijn kamer een TV-reclame voor advocaten die voor jou tegen betaling de firma van Pradaxa en Xarelto (sterke bloedverdunners) een proces aandoen voor schadevergoeding (op %) als je enige schade zou ondervinden zoals inwendige bloedingen e.a. Als apotheker vind ik dit absurd omdat elk geneesmiddel nevenwerkingen heeft en (hopelijk) vooral positieve effecten. Ze moedigen je dus aan om geld te eisen via dure advocaten. Really absurd!


Een lokale supermarkt waar ik na zoeken en vragen 2 blikjes fruit en een notenmengeling kon vast krijgen tussen massa's vet/suiker/zuur fastfood. Niet te begrijpen. Geen banaan of appel te vinden enkel greasy food: 

Jesus is all over this state:



The New hope baptist church:

Een erg boeiende getuigenis van de pastor van 3 minuten. Op het einde heeft hij gevraagd om samen te bidden voor een behouden tocht en dat ik mocht inzien dat Jezus Christus onze verlosser is. Het gaf mij een gevoel van een handoplegging vermits we elkaars handen vasthielden (staat natuurlijk niet op video). Zeer vriendelijke mensen: getrouwde priester met 2 jonge kinderen. Met een intrigerend gevoel ging ik weer op pad. Wat een verschil met de zware commercialiteit van vele centra hier. Twee werelden:
 

Ergens onderweg langs een verlaten weg een garageverkoop onder een gesloten naftstation annex een buurtzaakje:

Als je met een open mind reist kom je mooie dingen tegen zoals dit meisje Mollie dat mij voor een spelletje uitnodigde. Gewoon ja zeggen. Het was een zegen voor haar (ze verveelde zich) en voor mij:


Gewoon onderweg even gaan bijzitten bij deze man, Curtis genaamd. Hij was net de church yard gaan onderhouden en hield zich nu bezig met het verkeer te bekijken. How is life here: fine, quiet, nice, eveything ok. Moet het nog meer zijn?

Dit is een typische nieuwe keten in USA, spotgoedkoop. Ik kocht er een degelijk aardappelmesje voor 1 (één) dollar dat ze mij in de luchthaven afgenomen hadden voor het geval ik het vliegtuig zou kapen en omleiden naar....:

Dit was een story. Ik ben 2x achterna gereden door deze vrouw die haar portemonnee met haar kredietkaarten en haar sleutels op haar dorpel had achtergelaten, even binnen geweest en toen ze buiten kwam was alles weg. Ze had een buitencamera en zag mij passeren en haar tuin inrijden (beweerde ze). Ik werd dus verdacht van diefstal! Ze vertrouwde het zaakje niet. Scheelde niet veel of de politie zou erbij komen gewoon omdat een fietser verdacht is, vermoedelijk onbetrouwbaar en omdat ik haar camera passeerde.

Een derde keer reed ze mij achterna om zich bijna wenend te excuseren want haar waardevolle spullen waren op de grond gevallen! Ze excuseerde zich duizendvoudig en bood mij koele drank aan die ze in haar auto had gelegd om mij te compenseren voor de aangedanen last. Ik heb dan maar een Fanta op haar gezondheid opgedronken, ze heette Cynthia en was echt emotioneel aangedaan.

Voor mij viel het mee hoewel het toch een nare smaak naliet. Ik bleef steeds kalm en zei dat het wel absurd zou zijn om als buitenlandse fietser zoiets te doen. Ik zou het land niet meer uit mogen. Enfin, eind goed, al goed. Don't worry, be happy!

Avondlijk shoppen bij Walmart waar je ALLES kan kopen op ELK moment wegens ALTIJD open. Onwezenlijk. Om 3u 's nachts tuinstoelen kopen? Geen probleem. Ik heb er mijn fruit en gedroogde voeding gevonden.

Wegens geen fietsenstalling heb ik hem dan maar aan de tuinmeubelen geketend. De mensen vonden dit maar een raar zicht:

Waanzinnig groot, een stad in de stad waar ze je de weg wijzen, de 5de links en dan 2 kruisingen verder rechts om aan het einde van de "straat" links bij je rayon te komen:

De lekkerste broodjes van Amerika zijn te vinden bij Subway, met veel geduld en liefde gemaakt door deze dame:


Nick Drake: When the day is done

Deze song trof mij diep bij het fietsen door de avondlucht met de ondergaande zon in het westen en slechts een zuchtje wind, Nick Drake op zijn best met "When the day is done": luister hier

Deze mooie song draag ik op aan mijn liefste dochter Liesbet die ons deze muziek leerde kennen.

When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done
When the day is done
Hope so much your race will be all run
Then you find you jumped the gun
Have to go back where you begun
When the day is done, when the night is cold
Some get by but some get old
Just to show life's not made of gold
When the night is cold
When the bird has flown
Got no-one to call your own
No place to call your home
Now the bird has flown
When the game's been fought
Newspaper blown across the court
Lost much sooner than you would have thought 



vrijdag 7 april 2017

Van Leesville Louisiana tot Milam Texas: 100 km: bezoek aan een pentecostal Church, mooie natuur, erg heuvelend en met moeite slaapplaats gevonden in Texas

Leesville - Milan (Texas): 100 km

Een bezoek aan de “First United Pentecostal Church”, een pinkstergemeenschap. Ik zag vanop de fiets dat er iemand aan het poetsen was. Toen ik vroeg welke kerk dit was verwees ze mij naar de verantwoordelijke die boven aan de knoppen van de techniek zat. Hij was religieus en technisch verantwoordelijke.

Een groot kerkcomplex met complete muziekinstallatie wat bij ons ongepast zou zijn. Ik zal onderweg nog wel eens een dienst life meemaken.

Het altaar met als pittig detail een doos zakdoekjes voor als het wat te veel wordt? Het moeten soms emotionele toestanden zijn.




Tom heeft me een volledige rondleiding gegeven en dit was best intrigerend: een grote “badkuip” op het eerste verdiep met uitzicht op de kerkzaal voor doopsels met complete onderdompelingen om dan bij het opstaan te herrijzen in het nieuwe geloof van de Pinksterbeweging:

Interview van 1 minuut over de kerk en geloof: klik hier:




Jezus is overal:

Wat je met afgedankte knalpijpen al niet kan maken:

Onderweg een terrasje. Als je alleen een beker koffie vraagt krijg je het meestal gratis. Erg vriendelijke mensen:

Indianen of het embleem van een plaatselijke football of baseball club zoals Gent?

Het ging op en neer, op en neer en soms best pittig met pak en zak:

Chaos langs de weg wat in België al lang niet meer mag, gelukkig:

Dit is wel duidelijk:

De late namiddag geeft steeds de mooiste beelden:

Dit is zoals bij ons: "Kies je plekje" waarbij burgers zelf zwerfafval opruimen in een bepaalde buurt:

Een ijsklontjesautomaat in the middle of nowhere, midden in de zon. Dit zal nogal wat verbruiken. Je kan hier per zak bestellen:

 En dan begon het te nijpen. Geen slaapplaats te vinden aan deze kant van de brug in Louisiana (grens) ondanks de hulp van een oude Amerikaan die vanuit zijn wagen zijn IPhone checkte door in te spreken “Hotel nearby!” en het ding gaf inderdaad hotels aan die hij dan belde en volzet bleken te zijn. Ik ben dan maar de brug overgereden in de avondzon. Een erg smalle met bijna geen zijspoor. Spannend dus om dan heelhuids in Texas aan te komen waar ik onmiddellijk een kamer vond langs het meer: eenvoudig maar goed mét Wifi. Google en Apple weten dus niet alles. Of zijn (zakelijk) selectief?




donderdag 6 april 2017

Interview voor een plaatselijke krant, afscheid van fietser Jan en lang onderweg van Bunkie tot Leesville

Bunie - Leesville: 145km

Tijdens het "ontbijt" in een fastfoodzaak werden we aangeklampt door een stevige Amerikaan die ons een interview afnam voor een plaatselijke krant over onze strapatsen:

Afscheid van Jan, een toffe gast van 18 jaar met een brede visie en interesse in de wereld. hij gaat verder oostwaarts en ik westwaarts. Onze wegen kruisten elkaar toevallig:

Nu weet ik waar ik heen moet als er een tornado in aantocht is:

Een poging tot close-up:

Amerikanen slepen alles mee als het moet: hun huis en hun boot:

Deze vond ik wel straf:

En even verderop zag ik dit. Ze nemen het wel erg letterlijk:

Vandaag ben ik echt massa's kerken tegengekomen van allerlei inslag, tientallen en tientallen terwijl de streek eerder dunbevolkt was:

Bij mijn aankomst in Leesville 's avonds dit walgelijk beeld van een Mc Donalds ONTBIJT:

Zo weinig mogelijk bewegen: gewoon inrijden, eten in de auto en weer weg. Het schijnt dat Texas nog erger is waar ik morgen binnenrijd. Wat nog meer: alles voorgekauwd?

Ik vroeg naar een gezonde eetzaak en kwam hier terecht. Het eten viel wel mee: chickensalad:

woensdag 5 april 2017

Against the wind, lange tocht door een afgeschafte ferry over de rivier en overnachten bij de brandweer

Livonia - Bunkie: 115 km

Iedereen zijn plaats, niet?

Wel, nu heb ik echt moeite gedaan om fruit te vinden en in deze supermarkt hadden niets van dit. Wel 100den soorten snoep, cakes...

The land of the free: gunholes als protest?

Idyllisch huisje onderweg:

5 mensen kwamen hier om in het verkeer ondanks de kaarsrechte weg. Hoe doen ze het.


Het was vandaag bijzonder winderig, uren lang zware tegenwind. Ik fietste van 9u tot 19u (wat pauze inbegrepen) meestal duwen en stoten: 115 km. Mijn conditie is dan toch zo slecht niet op mijn 60ste.

Dreams, dreams, dreams...

Mooie avondbeelden:



A real mansion:

And last but nu least: overnachting in een brandweerkazerne: simpel, gratis, hartelijk. Iemand van de brandweer fietste veel dus stelden ze hun "living" open voor fietsers. Sleeping on a couch.

Jan, een fietser uit Chicago met grootouders uit Nederland en Duitsland was er ook. Hij besteld via zijn GSM lekkere pizza en dessert. Een heel tof en leerrijk gesprek met een zeer goed geïnformeerde gast van 18 jaar die een tijdje na zijn graduation er op uit trekt om te kijken wat hij gaat doen.

Dit is nu eens echt couchsurfing. Zien hoe we hier gaan slapen: