Interview voor een plaatselijke krant, afscheid van fietser Jan en lang onderweg van Bunkie tot Leesville

Bunie - Leesville: 145km

Tijdens het "ontbijt" in een fastfoodzaak werden we aangeklampt door een stevige Amerikaan die ons een interview afnam voor een plaatselijke krant over onze strapatsen:

Afscheid van Jan, een toffe gast van 18 jaar met een brede visie en interesse in de wereld. hij gaat verder oostwaarts en ik westwaarts. Onze wegen kruisten elkaar toevallig:

Nu weet ik waar ik heen moet als er een tornado in aantocht is:

Een poging tot close-up:

Amerikanen slepen alles mee als het moet: hun huis en hun boot:

Deze vond ik wel straf:

En even verderop zag ik dit. Ze nemen het wel erg letterlijk:

Vandaag ben ik echt massa's kerken tegengekomen van allerlei inslag, tientallen en tientallen terwijl de streek eerder dunbevolkt was:

Bij mijn aankomst in Leesville 's avonds dit walgelijk beeld van een Mc Donalds ONTBIJT:

Zo weinig mogelijk bewegen: gewoon inrijden, eten in de auto en weer weg. Het schijnt dat Texas nog erger is waar ik morgen binnenrijd. Wat nog meer: alles voorgekauwd?

Ik vroeg naar een gezonde eetzaak en kwam hier terecht. Het eten viel wel mee: chickensalad:

Against the wind, lange tocht door een afgeschafte ferry over de rivier en overnachten bij de brandweer

Livonia - Bunkie: 115 km

Iedereen zijn plaats, niet?

Wel, nu heb ik echt moeite gedaan om fruit te vinden en in deze supermarkt hadden niets van dit. Wel 100den soorten snoep, cakes...

The land of the free: gunholes als protest?

Idyllisch huisje onderweg:

5 mensen kwamen hier om in het verkeer ondanks de kaarsrechte weg. Hoe doen ze het.

Het was vandaag bijzonder winderig, uren lang zware tegenwind. Ik fietste van 9u tot 19u (wat pauze inbegrepen) meestal duwen en stoten: 115 km. Mijn conditie is dan toch zo slecht niet op mijn 60ste.

Dreams, dreams, dreams...

Mooie avondbeelden:

A real mansion:

And last but nu least: overnachting in een brandweerkazerne: simpel, gratis, hartelijk. Iemand van de brandweer fietste veel dus stelden ze hun "living" open voor fietsers. Sleeping on a couch.

Jan, een fietser uit Chicago met grootouders uit Nederland en Duitsland was er ook. Hij besteld via zijn GSM lekkere pizza en dessert. Een heel tof en leerrijk gesprek met een zeer goed geïnformeerde gast van 18 jaar die een tijdje na zijn graduation er op uit trekt om te kijken wat hij gaat doen.

Dit is nu eens echt couchsurfing. Zien hoe we hier gaan slapen:

Een namiddagtocht met betere temperaturen en typische Amerikaanse dingen:

Student of the month? Doet wat DDR-achtig aan "Worker of the month". Misschien beter fietser van de maand ;-)

Hier passeer je heel wat gelovige gemeenschappen

Kan je hier nog aan uit? Gelukkig gaf het kompasje op mijn bel de juiste weg:

Ditmaal een echte scenic road met een mooie valavond:

Op en top Amerikaans en ondanks mijn gezaag over voeding heb ik gezond goed gegeten:

Further west through the heat of the day

Gonzales - Livonia: 105 km

Een alledaags kruispunt waar ze in ons land allang een gezelliger rond punt van gemaakt hadden:

Advocaten stimuleren hier het processen bij persoonlijke schade:

Een Amerikaan met een verleden van witgoedverkoop? Heel zijn omheining bestaat uit deuren van ijskasten, wasmachines e.a.:

Idyllisch wonen:

In een supermarkt een apotheek achterin met wel een bijzonder lokettensysteem: consultation, drop off en pick up: een idee voor bij ons?

Alles voor allergie ligt hier voor het grijpen. Een goede evolutie collega's?

Een semi gated community met de typische piekfijne huisjes en tuintjes uit de Amerikaanse series:

 Een idee voor onze stille wegen in Heusdeb-Zolder op het routeke?

Ladies on the bike:

Het is hier wel echt heet voor de tijd van het jaar (meer dan 30°) en dankzij Wallmart heb ik nu vaste bescherming:

Gastvrij Amerika !

Voor ons ondenkbaar: open huis, geen gesloten deuren, warme ontvangst, vriendelijk tot en met, géén commerciële bedoelingen, hartelijkheid zonder weerga. Wel, dit is allemaal mogelijk bij Benjy en Suzy, een koppel dat ik vond via www.warmshowers.org. Het is mijn 2de keer via deze weg en dit is voor ons ongezien.

Dit is Benjy, de fijne gastheer, aan een ontbijt (eggs with toast) in hun keuken. Weet je dat ik nu in deze keuken mijn blog bijwerk en dat zij het huis verlaten hebben? Ik kan rustig vertrekken wanneer ik wil en nemen wat ik wil uit de keuken. Eigenlijk is dit beter dan een hotel, laat staan motel:

De supervrienelijke gastvrouw Suzy die me hartelijk ontvangen heeft: 

Benjy tekent mij een plan om zo aangenaam mogelijk opnieuw aan de Mississippi river te geraken. Ik laat bewust de GPS weg omdat dan de reis een echt verhaal wordt zoals je ziet. Anders reist iedereen op zijn ukkie starend naar zijn scherm en niet meer kijkend naar elkaar:

 En dit is het resultaat, toch heel wat toffer dan een GPS, niet?

Het zijn echte hondenliefhebbers:

Vertrek uit New Orleans en een laaange tocht (95 mijl) langs de Mississippi tot Gonzales, met tegenwind

New Orleans - Gonzales: 144 km

''s Morgens een hevige storm met stortbuien

Kerkhoven in de sfeer van USA?

 Onderweg enorme bruggen over de Mississippi. Infrastructuurwerken van Trump?  ;-)

Een mooi houten huisje onderweg:

Amerika heeft praktisch geen fietspaden. Hier een uitzondering: een 15 km op een dijk langs de Mississippi:

Langs de weg:

Een bizar tafereel: een herdenkingsmonument voor de oorlogslachtoffers en een kerkhof ten midden van een reusachtige raffinaderij:

Goed dat mijn benen geen diesel nodig hebben:

Een lagere school volledig op economie gericht en daarbij zonder wapens en drugs:

Rijke glorierijk verleden van plantages maar dan met een zwarte kant: letterlijk dan, slavernij

Deze brug moest ik over, geen andere optie. Een hele belevenis:

De machtige Mississippi door een van de pijlers:

's Avonds opnieuw een warm ontvangst bij Benjy en Suzy via www.warmshowers.org  Fantastische mensen!