Een namiddag als geen ander...

Van Matador tot Silverton 88 km

Een namiddag als geen ander: goede wind, mooie landschappen, sterke benen, compleet.

Je hebt van die dagen, de vlucht vooruit, koele wind in de rug, jullie mooie muziek. Alles valt in zijn plooi want het is goed.

Een steile klim van 3 km die als beloning overgaat in een winderige hoogvlakte, in 14^de suizend door het landschap met een lucht die lijkt stil te staan maar mij toch voort stuwt, een zon die merkbaar de einder opzoekt voor een deugddoende nacht, alles is één.

Deze veertig dagentocht valt nu volmaakt op zijn plaats en behoeft geen doel meer. Woorden zijn overbodig omdat alles overgaat in ervaren, alles lijkt goed.

Met dank aan mijn Anne voor de geschonken tijd in vertrouwen.

???

 

Zo kan het ook:

Mooie oude Amerikaanse winkelbuurten die sterven:

Door deze jongens en zovele anderen want het is toch zo handig:

Lekker eten bij "Something different by Kay", inderdaad geen doordeweekse kruispunt fastfood maar eten op maat:

En hoe kan je een valavond beter afsluiten dan met een kikkerconcert;

Een prachtige dag, open landschappen, tornadogevaar, koele wind, mooie ontmoetingen en weidse landschappen

Van Matador tot Silverton: 88 km

Als je reist zonder plannen maken mens en omgeving je dag boeiend, telkens opnieuw. Dit bewijst ook weer deze dag.

Machtig goed ontbijt met Texaanse calorieën goed voor een stevige fietsdag en dit in een prachtig decor:

Deze 3 zusters zijn nu samen uitbaters van dit oude hotel:

Hier hebben ze wel een bijzonder lang krantenformaat:

Die ochtend voor het vertrek nog even een blik in de prachtige zitkamer voor gasten:

Een kort interview met Karen, een van de 3 zussen, die over de historiek van 6 generaties uitlegt, de oorspronkelijke ranch, de grootste van Texas...

Dit Hotel Matador was voor mij een hele verademing door de super vriendelijke ontvangst, de prachtige kamers, het lekker ontbijt... Mijn was werd gratis gedaan, koffie 's avonds. Enfin, mijn energiepeil was weer op punt dankzij de three sisters!

Anekdote: ik vroeg Karen of er een kapper in de buurt was. Niet dus. Waar gaat u dan? Zij antwoordde: op 90 mijl (144 km) is mijn kapper. Texanen zijn long distance drivers!

Even buiten dit Hotel een overblijvende oude boom vol kwetterende vogelgeluiden. Waar één boom toe in staat is:

Het dorpje Whiteflat waar niet veel meer van overblijft, all history:

Op deze gedenkplaat staat beschreven hoe dit begin 19de eeuw een bezige buurt was met heel wat handel en bedrijvigheden en hoe dit geleidelijk aan doodbloedde door de kruispuntstadjes en Walmarts en konsoorten:

Dit is nu eens een immens agrarisch bedrijf:

Door droogte moeten de grasvelden soms bewaterd worden voor het gras dat koeien nodig hebben voor het vlees dat wij dan weer eten. Een vrij absurde situatie. Voor 1 kg rundsvlees is 15.000 l drinkwater nodig, voor 1 kg sojabonen 2000 l. Minder vlees eten?

De ranches en boerderijen zijn hier zo groot dat er vliegtuigjes nodig zijn:

Bijna droog:

Een zwerm om u tegen te zeggen:

Het klinkt misschien raar maar ik hoorde onderweg in the middle of nowhere de tink van een bel. Ik keek zelfs om kijkend naar een mogelijke fietser. Zijn dit de Texaanse duivels die mij overvallen? Is het psychose door afzondering? Of mijn bel die mij een loer wou draaien? Echt gebeurd! Hier trouwens de bel met ingebouwd kompas:

Een mooie dode boom:

Een politieman die me vanuit zijn wagen aanspraak en vroeg of alles goed was. Na wat praten zette hij zijn wagen aan de kant voor een boeiend gesprek over Texas, tornados (zeker als fietser: wat moet je doen?), politiek...: klik hier voor het interview

Een tussenstadje Turkey (what's in a name) met een beroemde zanger Bob Wills

Een propere straat zoals ik er weinig zag maar dan wel een autoweg er doorheen:

Een tussenstop in dit oude hotel Turkey waar het goed vertoeven is: ik kon zomaar binnen, niemand daar, even bellen en gratis koffie en Wifi! Een aanrader voor wie door Texas trekt:

Verder naar het Oosten door Noord Texas

Van Crowell via Paducah tot Matador: 68 mijl of 109 km

Die ochtend in Crowell, mijn vertrekplaats. Amerikaanse “stadjes” zijn dikwijls troosteloos en zonder vorm tenzij dan een kruispunt. Vandaag is het Pasen dus zeer kalm. Toch zijn de winkels hier open soms zelfs 24/7

Duidelijk een Trump-staat:

Dit is mijn dagtocht, tot Matador:

Welk dier is/was dit?

Wat uitleg over een deel van deze Koga wereldfiets:

14 Rohloffversnellingen ingebouwd in de naaf van het achterwiel. Ze vergen geen onderhoud tijdens de tocht, worden nooit vuil en je kan zoveel schakelen als je wil ook bergop. In stilstand kan je vb. ineens van 14 naar 1 draaien:

De bediening aan het stuur rechts (draaiknop):

De fiets heeft geen ketting maar een riem wat voor mij alleen maar voordelen heeft: geruisloos, nooit smeren, houdt geen vuil vast, kan je afspoelen met water… Ik heb wel een reserve meegenomen.

En ja, onderweg tijdens mijn stopplaats was dit het enige dat ik in een hoekresto kon vinden: gegrilde kip, een rare mix van rijst en bonen in de saus en huge size Fanta. Bij momenten is dit toch wel erg dat dit hun straateten is en dat er in dit stadje bijna niks anders te vinden is;

Een winkel in de buurt waar ik een koffie gedronken heb. Deze zak met Marshmallows is minstens een halve meter lang. Super Super Size:

Typisch:

S. Pease River maar zo droog als wat. De woestijn nadert:

Mijn reisweg achter mij:

En voor mij. Raar hoe kleuren van lijnen door een ander perspectief wijzigen:

En ja, na 14 dagen fietsen had ik 's middags een dip. Logisch na 1500 km fietsen, dag na dag. Door dat rot eten in dat hete stadje was mijn energie op een nog lager laag pijl en nog 51 km te rijden. Wat nu? Rustig daar een koffie gedronken, toiletpauze (zeer belangrijk voor een lange afstandsfietser) en dan maar in traag tempo op weg. En het ging traag. Maar, dankzij de muziek die ik van sommige onder jullie kreeg kwam de energie terug.

Het tempo klom geleidelijk, de muziek gaf vleugels en je werkt aan je comfortzone. Ik deed mijn strooien hoed (uit New Orleans) aan, mijn zonnebril (de eerste keer op al mijn tochten dat ik dit deed) wat deugd deed aan mijn ogen. Het is hier warm en de zon staat zeer hoog.

Dus, het ging vooruit, ja, het ging vooruit, het ging verbazend goed voorruit. Ik bleef dicht bij mezelf en mijn tempo, reed bijna continu met kleine eet- en drankpauzes en de muziek... Dank hiervoor!

Dit zijn reusachtige aangeplante velden die wachten op regen. Zou Texas door klimaatopwarming ook verder verdrogen? De Texanen geloven er niet in, net zoals Trump:

Ik ben op mijn eindbestemming Matador waar de zijstraten met oudere winkels leeg zijn. Veel gesloten panden door de opkomst van de grote ketens. Spijtig:

Ik had geen zin meer indien typische motelletjes want dit was een historische kans: Hotel Matador, 100 jaar oud, prachtig. Ik ben de enige gast. Zeer vriendelijke ontvangst door gastvrouw Karen, prachtig oud interieur beneden waar ik nu met goede Wifi aan mijn blog werk. Oef! Een hele verademing:

Toen er nog geen GSM was:

Dit is een suite mooi ingericht. Het was vroeger een kappersalon, vandaar de spiegels:

Buitenterras, "Firends and Family gather here", mooi:

Water is hier ook nodig: