Een warme ontvangst bij een gastgezin en 400 km trein en greyhoundbus om een deel van de afstand te overbruggen

Een dag van transit met 1 trein en 2 bussen van Las Vegas (een ander Las Vegas) tot Gallup

Dit waren Joe en Marie, een koppel dat mij erg vriendelijk ontving in eigen huis met kamer, bed, handdoeken... en dit allemaal als een vorm van ontmoeting: www.warmshowers.org . Fietsers voor fietsers, zeker een aanrader! Deze foto is 's morgens 6u getrokken waarbij zij gingen spinnen (fitness, beide zeventigers!) en ik de vroege bus nam van Las Vegas New Mexico tot Santa Fe. Ze hadden een zeer goede conditie zeker in vergelijking met de meeste Amerikanen:

Vanuit de bus een poging tot in beeld brengen van de prachtige omgeving:

Het stationnetje van Santa Fe, in plaatselijke bouwstijl:

De binnenstad. Dit is tot nu toe de enige Amerikaanse stad die volgens mij een echt centrum had op zijn Europees:

Toerisme alom:

Vrachttrein en passagierstrein vriendelijk naast elkaar, voor mij de rechtse. Ik moet zeggen, kwalitatief en betaalbaar:

En als toemaatje een "trompe l'oeil"

Een schitterende tocht vanuit Santa Rosa naar Las Vegas (New Mexico!) met een groot natuurpark op een hoogte van 1700m

Van Santa Rosa tot Las Vegas (New Mexico): 108 km

’s Morgens heel vroeg: je waant je hier in Vlaanderen, dankzij de Spaanse gemeenschap.

Een mooie kaars branden voor het thuisfront dat mij voor deze reis de mogelijkheid gaf:

Dit zijn de bekende lintjes. Mijn neef Luc Colemont (arts) voert een sterke campagne tegen darmkanker maar dan met blauwe lintjes. Volgende keer neem ik blauwe verf mee:

Soms moet je erg opletten op die pechstroken (waar ik op mag fietsen) vooral bij hoge snelheden, er kunnen gevaarlijke dingen op het asfalt liggen. Als je daarover vliegt kan een zware val het gevolg zijn:

Neen, niet Las Vegas in Nevada maar in New Mexico:

 Na veel heuvels en wind tegen duik ik nu de vlaktes in met rugwind, heerlijk!

Hoe kan je hier een dodelijk accident veroorzaken, recht toe recht aan, geen bochten:

Gaan we zeker doen in zo'n mooi landschap:

Een rondom-video zegt meer dan vele foto’s, deze is met telelens vandaar het wat instabiele beeld:

Een les in de waarde van meertaligheid en respect voor ieders afkomst:

Halfweg na 60 km fietsen had ik hier een bevoorrading verwacht of een drinkpauze, niets van dat: dicht! Dus eigenlijk bijna 100 km zonder winkel of horeca. Natuurlijk heb je wat huizen en in nood voorbijrijdende auto's:

Dan maar aankloppen bij een soort caravanhuis waar mijn busjes gevuld werden met water. Het is hier zeer winderig en niet te heet maar toch moet je veel drinken tegen dehydratatie. De vrouw die me zo vriendelijk hielp wou liever niet op de foto:

Wauw!

Het land van de indianen:

 Ik ben hier duidelijk in prachtige berglandschappen terechtgekomen met in de verte besneeuwde toppen van de Rocky Moutains. Here we come!

Is deze ranch-eigenaar een yogabeoefenaar? OOOOOMMMMM

's Avonds was ik te gast bij Joe en Marie die me via www.warmshower.org als gast in hun huis namen, gratis en in volle vertrouwen. Mooi om zien. Joe en ik zijn samen gaan eten in een historisch hotel in het centrum van Las Vegas. Hij is een gepensioneerd radioloog. Beiden zijn ze vrij atypisch te noemen in US: vegetarisch, zonnepanelen, minder consumeren, sportief, slank... Enfin, ik voel me hier wel thuis:

Verder naar het Westen: het hart van New Mexico

Tucumcari - Santa Rosa: 96 km

Payless Inns: je zou voor minder. Het valt telkens op hoe Amerikanen ondernemen, proberen om dan als het niet lukt de hele boel gewoon te laten liggen en ergens anders herop te starten:

Paradise Motel: ooit misschien?

Zelfs Shell slaat de bal al eens mis, verkeerde ligging?

En als je toch zou durven dan...

Dit zijn typische onderliggende doorgangen voor opvangen van watervloed. Bij hevige regens kunnen ze erg gevaarlijk zijn bij het passeren:

Kliklijn als je bestuurders ziet die gedronken hebben:

Ergens langs de Route 66 met op de achtergrond de nieuwe autostrade een godvergeten kerkhofje in een streek waar niemand lijkt te wonen:

De spoorwegen waren vroeger dé toekomst van Amerika. Nu hoofdzakelijk voor goederenvervoer:

Een mooie combinatie van een rotsformatie, de autosnelweg en een immens lange trein met wel 200 containers. Toch weer de toekomst?

Zeer sporadisch kom ik al eens anders trekkers tegen, deze waren wel erg modern geëquipeerd. Ik had toen net mijn strooien hoed op:

De route 66 die mooi de spoorweg volgt in het landschap:

Mijn eindbestemming Santa Rosa waar je opnieuw die typische indeling van het stadje ziet: links de autostrade en dan zo'n super brede baan met 5 rijvakken erdoor met links en rechts alle commerciële zaken. Niet bepaald gezellig vanuit Europees perspectief.

Avondsfeer langs de route 66

Een aantal motels in Tucumcari:

Kleine anekdote: ik had kip met aardappel besteld en saladbar waar ik zo'n zin in had wegens ontbering dat ik 2x toegetast heb waarbij een comboy-ober me er vriendelijk op wees dat het normaal maar voor 1x was. Ze hebben me niets aangerekend. Ronduit goed gegeten voor 10,4 $.

Een moeiteloze dag, in the flow van de koele rugwind die me voortstuwde naar Tucumcari door de prachtige landschappen van New Mexico

Van Vega (Texas) naar Tucumcari (New Mexico): 124 km

Een automuseum net over de grens tussen Texas en New Mexico omgeven door een commercieel centrum dat me geen beeld waard was.

Ons Marilyn in volle ornaat voor ne chique bak:

En den Elvis is er ook weer bij:

De minder mooie kant is dat Amerikanen, als hun business niet je dat, is hun heel spel gewoon laten verkommeren. Er wordt hier weinig opgeruimd:

 Een bloemetje in de wind:

 De route 66 is een erg rustige weg waar bijna geen kat op rijdt omdat er vlakbij een autostrade is. Heel tof om door te rijden!

De canyons beginnen zich langzaam te vormen als voorbode van de Grand Canyons:

Wonen hier kinderen?

Het stadje waar ik nu verblijf is genoemd naar de mount Tucumcari: